Ratten verhaaltje,

Dit soort verhaaltjes zijn er veel en vooral over honden, ik heb ook zo'n soort verhaaltje geschreven over een rat. Het is niet bepaald een vrolijk verhaaltje maar ik vind dat het belangrijk is dat mensen ook eens nadenken over hoe het voor een rat moet zijn om naar een nieuw huisje te gaan of om de verkeerde verzorging te krijgen. Hoe een rat zich echt moet voelen en wat hij zal denken is moeilijk te bepalen maar in dit verhaaltje probeer ik te laten zien hoe een rat zich zou kunnen voelen.

Het verhaaltje,
Als ik eindelijk een lekker slaap plekje heb gevonden in het huisje op de bodem van de kooi doe ik met een diepe zucht mijn oogjes dicht om een beetje in te dutten.
Met een naar gevoel in mijn buikje vraag ik me af waarom ik hier ben gekomen en wat ik fout heb gedaan, ik heb toch nooit iemand kwaad gedaan?
Terug denkend aan mijn tijd bij mijn vorige baasjes probeer ik te bedenken wat er toch fout is gegaan...
Een jaar geleden toen ik geboren werd was ik helemaal gelukkig bij mijn mama, broertjes en zusjes, en ik dacht toen dat het altijd zo zou blijven.
Maar na een paar weken werd ik weg gehaald en in een kleine glazen bak gezet die in een grote ruimte staat die ze de "dierenwinkel" noemen.
In de glazen bak lag zaagsel op de bodem waardoor ik veel moest niezen en last van mijn ademhaling kreeg, en ik had helemaal niks om mee spelen of een plekje waar ik weg kon kruipen.
Dagen lang zat ik alleen in die enge vieze bak, elke dag kwamen er mensen naar mij kijken en tikte op het glas waar ik best bang van werdt. Maar toch hoopte ik elke keer dat ik er uit zou mogen om even te kijken hoe de wereld buiten deze bak eruit zag.
En eindelijk was het dan zo ver, op een dag kwam er een groot mens met een mensen kind naar mij kijken, de bak ging open en ik mocht bij het kind op haar arm lopen en in haar nek zitten. Zoveel aandacht had ik nog nooit gehad en vond dit geweldig, dus gaf ik haar een paar likjes op haar hand en ze leek mij ook leuk te vinden.
Na een tijdje knuffelen werdt ik in een klein bakje gezet en namen de mensen mij mee naar hun huis.
Daar aangekomen mocht ik in een grote kooi wonen met veel speelgoed, huisjes, lekker eten en schoon water. Ik kreeg heel veel aandacht van mijn baasje en mocht elke dag lekker rond rennen in de kamer wat ik fantastisch vond.
Maar na een paar weekjes werdt dat veel minder en kreeg ik alleen nog maar eten en drinken, om mee te spelen was ik blijkbaar niet leuk genoeg meer.
Ik begon steeds meer mijn mama, broertjes en zusjes te missen, had ik maar een ander ratje om mee te spelen.
Toen kwam de dag dat ik weer in een klein bakje gezet werd, toen werd ik toch wel bang dat ik terug zou moeten naar die enge glazen bak.
Ik hoorde mijn baasje praten met andere mensen en werd door een ander mens uit mijn bakje gehaald, ik vond het niet leuk en sprong terug in mijn bakje.
Ik keek om me heen en zag of rook mijn baasje nergens meer, het enige wat ik zag was een ander mens die vriendelijk lachte en mij probeerde te aaien.
Nu een week later zit ik hier nog steeds, de mensen hier zijn heel erg aardig voor mij en ik heb zelfs een paar vriendjes om mee te spelen en knuffelen.
De mensen noemen dit een "rattenopvang", er komen vaak nieuwe ratjes hier wonen maar er gaan ook veel ratjes naar nieuwe baasjes. Wat mij te wachten staat ben ik niet zeker van, maar het enigste wat ik wil is veel aandacht van mensen en ratten vriendjes.
Alleen zal ik nooit weten waarom mijn baasje mij in de steek liet..

Terug